Bazen, bazı insanları anlatmaya kelimelerim yetmiyor.
Sanki tüm kelimeler anlamsız, nasıl anlatsam içimdekileri bilemiyorum. Boğazım düğüm düğüm. Konuşamıyorum ve yine susuyorum.
Bazense milyonlarca kelime dökülüyor dudaklarımın arasından…
bir fotoğraf, bir anı, bir an, seni sonsuz kılıyor.
Nasıl bir insan bu kadar iz bırakabilir, nasıl kalbi bu kadar büyük, bu kadar güzel olabilir?
Hiç düşünmedin dimi amca
sen sadece kendin oldun,
Ölçmedin,
Tartmadın,
Kendin oldun sadece
‘Çocuk’ oldun belki de
İçinde hiç büyütmediğini çocukla bizimle konuştun
Belki de bu yüzdendi çocukla çocuk olman.
Ah amcam
Pamuk ellerini öpüp koklayasım var
Sana söylemek istediğim içimde büyüyen kocaman bir özlem var
Kızamıyorum bile sana, neden gittin diye
Belki senin de özlediklerin var
Ah benim yüreği gül bahçesi, yüzü günebakanım
İyi ki benim amcamsın, seni çok seviyorum
Özlemle anıyorum
Ö
27.08.2026